Plan zaatakowania Skandynawii tak naprawdę, jak później przyznali to sami bliscy współpracownicy Hitlera, nie był wcale jego własnym pomysłem. Do napaści na północną Europę przekonywali Führera głównie Alfred Rosenberg i wielki admirał Erich Raeder. Głównym powodem, dla którego chcieli oni niezwłocznie uderzyć na owe państwa, był fakt, iż posiadając bazy głownie w Norwegii, atak na Wielką Brytanię będzie dużo łatwiejszy. Poza tym bali się także, że zostaną uprzedzeni przez Brytyjczyków, dla których zdobycie Norwegii także było łakomym kąskiem. Chociaż rząd brytyjski długo utrzymywał, że nigdy nie miał takich zamiarów, to jednak prawda o francusko-angielskich planach zdobycia Skandynawii ujrzała światło dzienne w 1952 roku.

Plan był prosty - atak musiał być błyskawiczny i dokonany w tym samym czasie na oba państwa (Szwecja pozostała państwem neutralnym, dostarczając niebywałe ilości surowców i broni dla Rzeszy, dzięki czemu nie była atakowana w czasie wojny). Führer stosowne rozporządzenia wydał już 1 marca 1940 roku. Nakazywał w nim, żeby utrzymywać operacje "Weserübung" ("Ćwiczenia nad Wezerą") - atak na Danię i Norwegię - w ścisłej tajemnicy. Według Hitlera Dania miała poddać się bardzo szybko. Natomiast na Norwegię przewidział 2 desanty powietrzne i 7 morskich oraz 21. korpus armijny (5 dywizji piechoty i 2 dywizje górskie). Na Danię skierował 31. korpus armijny w sile 2 dywizji piechoty i 1 zmotoryzowanej brygady strzelców.

Sprawa duńska była dla Hitlera zaskakująco łatwa. Dnia 9 kwietnia 1940 roku duński minister spraw zagranicznych otrzymał ultimatum. Ponieważ Brytyjczycy szykują się do zajęcia ich baz wojskowych, Niemcy postanowili do tego nie dopuścić i dlatego przekroczyli granicę. Bombowce niemieckie były już nad Danią i to od tego człowieka zależało, czy zostaną one użyte (w razie oporu) czy też zaniecha się bombardowania. Zaskoczenie i strach przed nalotami zmusiło Danię do całkowitej kapitulacji jeszcze tego samego dnia. Pewnie dzięki temu Niemcy zdecydowali się na pozostawienie przy władzy króla duńskiego Chrystiana X oraz rządu. Porządek okupacyjny zapanował tutaj dopiero w 1943 roku.