Hernán Cortés był najsłynniejszym z hiszpańskich konkwistadorów. Urodzony w Hiszpanii w 1504 roku, mając 19 lat osiadł na Hispanioli (Santo Domingo) - wyspie w Indiach Zachodnich. Siedem lat później wziął udział w podboju Kuby dowodzonym przez Diego Valezqueza. Zainspirowany opowieściami o zamożnych miastach, pełnych złota i drogocennych kamieni, w 1519 roku Cortés poprowadził inwazję na Meksyk. Meksyk był krajem Azteków, ze stolicą w Tenochtitlan, gdzie obecnie znajduje się miasto Meksyk. Cortés przybył tam w listopadzie 1519 roku, z początku przyjaźnie witany przez azteckiego cesarza Montezumę II. Ludność Tenochtitlan podziwiała przybyszów i traktowała ich jak bogów.

Cortés podstępnie przejął władzę nad miastem i uwięził Montezumę, mianując siebie gubernatorem Nowej Hiszpanii (tak nazwano podbity kraj). Jednak Aztekowie zbuntowali się przeciw hiszpańskiemu panowaniu i zaczęła się długotrwała walka między Aztekami a najeźdźcami. Cortés i jego ludzie opanowali w końcu miasto w sierpniu 1521 roku. W 1528 roku został odwołany ze stanowiska gubernatora pod zarzutem nadużywania władzy. Dwa lata później powrócił do Meksyku, ale tylko jako dowódca wojsk.

Cortés podbił cały Meksyk i ustanowił na jego obszarze władzę hiszpańską. W 1533 roku ruszył dalej, w stronę terenów obecnej Kalifornii, lecz zła pogoda zmusiła jego oddziały do odwrotu. Dopiero w 1535 roku dotarł do Półwyspu i Zatoki Kalifornijskiej. Około 1540 roku wrócił na stałe do Hiszpanii. Zmarł siedem lat później w zapomnieniu.

Tenochtitlan, stolicę Azteków, zbudowano na sztucznych wyspach znajdujących się na moczarach pośrodku jeziora. Aztekowie docierali do niej łodziami, korzystając z sieci kanałów. W środku znajdowała się Wielka Świątynia o kształcie piramidy, w której zabijano więźniów, po czym zrzucano ich ze stopni jako ofiary składane bogom.