Faraon
Stał na czele wszystkich Egipcjan. Był utożsamiany z synem boga Re. Nazwę "faraon" tłumaczy się jako "Wielki Dom". Symbolami władzy faraona były dwie korony: czerwona Dolnego Egiptu oraz biała - Górnego oraz berło trzymane w ręku. Wspaniałe naszyjniki i bransolety wykonane ze złota i drogich kamieni, którymi ozdabiano jego ramiona i piersi, mogły ważyć nawet kilka kilogramów. Na biodrach faraona tak jak inni Egipcjanie, nosił przepaskę, rodzaj spódniczki układanej w fałdy, przytrzymywanej kosztownym pasem. Na stopy nakładano mu sandały haftowane i ozdobione klejnotami. Dla Egipcjan był on najwyższym autorytetem religijnym i świeckim. Tylko wybrani Egipcjanie dostępowali zaszczytu stawienia się przed najwyższym majestatem. Padali wówczas pokornie na twarz i uważnie słuchali rozkazów władcy. Ludzie wspominając w rozmowach osobę faraona dodawali zawsze: "oby żył wiecznie w szczęściu i zdrowiu" bądź "oby żył wiecznie, Szczęście, Zdrowie, Siła". Faraon był równocześnie także najwyższym kapłanem. Do jego powinności należała opieka nad świątyniami, powiększenie i upiększanie tych, które wybudowali jego poprzednicy i budowanie nowych. Władca prosił bogów o pomyślność przed każdym ważnym wydarzeniem. Modlił się nade wszystko w czasie wojny, przed wymarszem wojska na pole bitwy. Gdy wracał, w podzięce za zwycięstwo, oddawał świątyniom najcenniejsze przedmioty zdobyte podczas walk. Pozostałością po faraonach są ich monumentalne grobowce - piramidy. Rządził Egiptem z władzą absolutną. Jego decyzje i rozkazy nie podlegały niczyjemu nadzorowi, a wolę faraona uważano za świętą. Do jego uprawnień należało:
» ustalanie podatków;
» wybieranie sędziów, dyplomatów, posłów, kapłanów, wodzów, dowódców armii;
» prowadzenie wojny i zawieranie pokoju
» podpisanie traktatów i sojuszy
» ustalanie kultu bogów i daty świąt

Urzędnicy
Zarządzali poszczególnymi regionami kraju. Kontrolowali budowę kanałów, zbieranie podatków, budowę świątyń i piramid. Najwyżsi urzędnicy to nomarchowie - sprawujący opiekę nad dużymi krainami. Nie każdy mógł zostać urzędnikiem - z pewnością rodziny chłopskiej czy robotniczej nie stać było na zapewnienie synowi odpowiedniego wykształcenia (głównie uczono pisania i liczenia). Początkowo wyższe stanowiska urzędnicze piastowali krewni faraona. Wyspecjalizowani urzędnicy zajmowali się różnymi dziedzinami gospodarki, np. rolnictwem, handlem, robotami publicznymi. Pełnienie tych ważnych stanowisk wymagało jednak wielkiej wiedzy, która dawała ludziom szansę na awans społeczny.

Kapłani
Skupieni w różnych świątyniach, najbliżsi doradcy faraona. Posiadali ogromną wiedzę i potrafili ją wykorzystać w sterowaniu krajem. To dzięki nim wiara w boską osobę faraona nie zamarła. Łatwo można było ich rozpoznać: nosili długie, lniane, białe szaty z lnu i golili głowy. Opiekowali się świątyniami i organizowali uroczystości religijne, składali ofiary bogom, recytowali modlitwy. Utrzymywali się z dochodów, jakie przynosiła ziemia darowana świątyniom przez faraona, otrzymywali także część ofiar składanych przez wiernych.

Wojsko
Generałowie to także bliscy doradcy faraona. O karierze oficerskiej marzyć mogły jedynie dzieci z bogatych rodzin. W armii faraona służyło wiele pułków obcokrajowców - najemników lub jeńców pochwyconych we wcześniejszych wojnach. W czasie wojny powoływano do niej także cywilnych mężczyzn. Podstawą wojska egipskiego była piechota. W walce rydwanów Egipcjanie używali wozów bojowych.

Kupcy
Często byli nimi obcokrajowcy, na przykład Fenicjanie. Bogaty dwór faraona oraz świątynie potrzebowały wielu zagranicznych produktów - kosztowności, tkanin, pachnideł, kadzideł. Głównym szlakiem handlowym wewnątrz Egiptu był naturalnie Nil.

Rzemieślnicy
Ludzie zatrudnieni przy budowie pałaców, świątyń, piramid.

Chłopi
Była to najliczniejsza grupa społeczeństwa egipskiego. Zajmowali się uprawnianie ziemi, którą dzierżawili od kapłanów, faraona, nomarchów. Niewielką część planów zatrzymywali dla siebie, a resztę oddawali do magazynów właściciela. Zadaniem chłopa było także dbanie o kanały nawadniające jego pola.

Robotnicy
Wykorzystywani przy budowie kanałów irygacyjnych, świątyń, piramid. Równie ubodzy jak chłopi.

Niewolnicy
Inaczej zwierzęta robocze. Byli to jeńcy wojenni, którzy nie posiadali żadnych praw. Wykonywali jedynie rozkazy swoich panów, którzy ich zakupili.