Mimo tego, co powszechnie się uważa, bitwa pod Stalingradem nie przyniosła Rosjanom druzgocącej przewagi nad Niemcami. Jeszcze wiosną 1943 roku udało się hitlerowcom zdobyć Charków wraz z 45 tysiącami ludzi. Wielkim jednak plusem armii radzieckiej był fakt, że walczono na ich terenie. Dzięki temu żołnierze nie wymierali z głodu, nie musieli pozostawiać niedziałających broni ze względu na niemożliwe do zdobycia części zamienne, nie byli także skazani na łaskę pogody, która znacznie utrudniała Luftwaffe zrzucanie niezbędnych rzeczy dla walczących na froncie. Poza tym szeregi armii niemieckiej sukcesywnie malały, a Związek Radziecki bez problemu mógł uzupełnić "braki" o ludność z obozów pracy, której wmówiono, że "krwią mogą zmyć swoje winy".

Po bitwie o Charków powstał tak zwany łuk kurski - sięgające do 300 km na zachód wybrzuszenie frontu, które prowokowało Niemców do ofensywy. Tak też się stało. Hitler podjął walkę i po zimowych i wiosennych walkach skoncentrował swoje maksymalne siły właśnie na tym odcinku. Główne dowództwo powierzył feldmarszałkom: yov Klugowi i Mansteinowi. Siły niemieckie w tej bitwie liczyły łącznie 900 tysięcy ludzi, 2 700 czołgów i dział szturmowych oraz 2 tysiące samolotów. Powiadomione o ataku Hitlera wojsko radzieckie wystawiło naprzeciw 1,3 miliona ludzi, 6 tysięcy czołgów i dział samobieżnych oraz 2 100 samolotów. Na czele armii stanęli Watutin i Rokossowski, obaj w randze generała pułkownika, a rezerwę stanowił Front Stepowy Koniewa.

Rozpoczęty szturm na łuk kurski 5 lipca przez wojska niemieckie przynosił im znaczne sukcesy, chociaż walki były bardzo ciężkie. Do największej bitwy pancernej w dziejach świata doszło 12 lipca 1942 roku pod Prochorowską, gdzie II Korpus Pancerny SS doszczętnie zniszczył stanowiącą trzon armii Koniewa 5. Armię Pancerną Gwardii. Zdołano tym pozbawić przeciwnika aż 500 pojazdów pancernych kosztem zaledwie 30 swoich własnych. Hitler triumfował. Jednak jego dalsze zarządzenia spowodowały późniejsze klęski na froncie wschodnim. Otóż, ważną rzeczą jest, aby wspomnieć, że 10 lipca 1943 roku we Włoszech wylądowały oddziały alianckie. Führer przejęty tym zdarzeniem, zdecydował, że należy wysłać tam niemieckie posiłki, nakazując odwrót wojskom spod łuku kurskiego. Doprowadziło to do odbicia do końca sierpnia Białogrodu, Orła, a także Charkowa. W rezultacie bitwa na łuku kurskim należy bezspornie do zwycięstw sowietów. Okazało się to być przełomowym wydarzeniem walk i od tego momentu wojska niemieckie będą już tylko przegrywać.

Do końca jednak, mimo znaczącej przewagi wojsk radzieckich, Hitler nie zamierzał skapitulować. Żołnierze niemieccy zostali wyparci znad Wołgi i Kaukazu, znad Newy i jeziora Ładoga do linii Dniepru. Ponieśli także wielkie straty w ludziach - milion zabitych, zaginionych, wziętych do niewoli. Pod koniec grudnia 1943 roku rozpoczęła się ofensywa I Frontu Ukraińskiego na terenach ukraińskich. Po zaciętych walkach wyzwolono: Żytomierz, Berdyczów i inne miasta - wojska radzieckie przełamały linię frontu na odcinku 300 km. Początkowe miesiące roku następnego także przynosiły wielkie sukcesy Rosjan. A już w marcu 1944 roku wojska radzieckie doszły do Galicji, na Podole i Wołyń. Zaczęła się wielka ofensywa radziecka, wstrzymana na krótko powstaniem warszawskim, a później zakończono zdobyciem Berlina.