Położenie geograficzne

Starożytna Grecja położona była na półwyspie Bałkańskim, na południu Europy. Otaczały ja morza basenu Morza Śródziemnego, czyli: Morze Trackie, Egejskie, Kreteńskie, Jońskie. Grecja była krajem górzystym (góry stanowią 4/5 kraju). Głównym pasmem górskim były góry Epir, Pindos i góry Dynarskie. Grecja dzieliła się na trzy części: Grecję kontynentalną, Grecję peloponeską, Grecję azjatycką i wyspiarską. Państwo to nie było jednym silnym krajem, lecz zostało podzielone na państwa-miasta, zwane polis greckimi. Miały one osobne wojsko, pieniądze, bóstwa opiekuńcze i prawo. Początkowo były one samowystarczalne gospodarczo, jednak z czasem każde polis miało swoją dziedzinę gospodarczą. Tak właśnie rozwinął się handel pomiędzy greckimi polis. Do najważniejszych miast-państw zalicza się: Achaje z Atenami, Spartę, Jonię z Efezem i Miletem. Mimo iż stanowiły one wielkie potęgi, nigdy nie doszło do ich zjednoczenia, głownie przez niedogodne warunki krajobrazowe. Pasma górskie oddzielały bowiem od siebie poszczególne polis. Nie było też żadnej przyczyny politycznej, nie było wielkich i niebezpiecznych najazdów obcych plemion. Mimo to, że byli rozbici terytorialnie, mieli poczucie wspólnoty, łączył ich ten sam język i ta sama religia.

Zajęcia ludności

Ze względu na charakterystyczne i dogodne położenie geograficzne Grecji, ludność zajmowała się różnorodnymi czynnościami. Przede wszystkim było to rybołówstwo, handel, budowa statków, transport, rolnictwo. Uprawiano zboże (żyto, pszenicę, owies), warzywa (groch, bob, pietruszkę, seler, por, sałatę, ogórki, kalarepę), drzewa owocowe (pomarańcze, morele, śliwy, grusze, jabłonie), drzewa oliwne i winną latorośl. Hodowano zwierzęta domowe: owce, kozy, woły, osły, konie i muły. W górach wydobywano rudy metali, srebro, miedź, glinkę do wyrobu naczyń i cegły, kamienie szlachetne (marmur czy alabaster). Zajmowano się jubilerstwem, wyrabiano biżuterię ze złota. Część mieszkańców greckich polis zajmowała się także inżynierią, architekturą, ceramiką, rzeźbą.