STAN I - DUCHOWIEŃSTWO     ludnosć: 130 tys. / 27,4 mln

Kler jako najwyższa grupa społeczna był na tyle uprzywilejowany, że nie musiała płacić podatków, a sam nawet pobierał dziesięcinę z ziem państwowych. Niekiedy dało się rozróżnić w duchowieństwie część zakonnych, którzy "klepali" biedę razem ze swoimi poddanymi. Byli to jednak nieliczni. Dlatego też kler za panowania Ludwika XVI uważany był za wroga stanu trzeciego, gdyż zachował dawną feudalność i przywileje. Ponad to duchowni posiadali własne sądownictwo, a religia katolicka uważana była za publiczną (państwową).

STAN II - SZLACHTA     ludność: 200 tys. / 27,4 mln

Władza szlachty w kraju została w dużym stopniu ukrócona na rzecz monarchy absolutnego, jednakże zachowała swoje przywileje ekonomiczne (uwolnienie od podatków), sądowe (przedstawiciele stanu drugiego nie podlegali niższym sądom oraz byli zwolnieni od hańbiących kar) i honorowe (typu: noszenie szpady, pierwszeństwo nad mieszczanami w miejscach publicznych). Poza tym szlachta posiadała monopol na wyższe stanowiska urzędnicze i wojskowe. Podobnie jak stan trzeci dzieliła się ze względu na zamożność i pochodzenie. Tak więc wyróżniano:

Arystokracja - byli to wybitni myśliciele, naukowcy oświecenia oraz boczne linie dynastyczne panującego króla. Mimo iż doskonale zdawali sobie sprawę z beznadziejnych rządów Ludwika XVI, to w ostatecznych rozrachunku w zamian za synektury gotowi byli poprzeć władcę.

Szlachta prowincjonalna (średnia) - nie miała ona prawa wstępu na dwór królewski (w przeciwieństwie do arystokracji, która takie prawo posiadała), ale za to uczestniczyła w życiu kulturalnym i naukowym miast. Także bogata warstwa społeczna z wyraźnymi poglądami oświeceniowymi. Poparła rewolucję tylko w jej pierwszej, liberalnej fazie.

Szlachta biedna - podpora późniejszej kontrrewolucji, pałała niezbyt życzliwymi uczuciami do szlachty średniej i arystokracji.

Szlachta urzędnicza - pogardzani przez arystokrację, szlachta ta składała się głównie z burżuazji uszlachconej poprzez kupno urzędów lub z tytułu stanowisk w rządzie. Broniła wraz ze szlachtą rodową parlamentów przed zakusami władzy monarszej. Była to osobna grupa w stanie drugim, nie wyodrębniana ze względu na stan majątkowy jak trzy w/w.

STAN III - RESZTA     ludność: 27 mln / 27,4 mln

Stan ten w przeciwieństwie do duchowieństwa i szlachty nie był uprzywilejowany i musiał płacić podatki za wszystkie trzy stany. Reszta składała się praktycznie z całego społeczeństwa francuskiego (96-97%). Była inaczej zróżnicowana w miastach, a jeszcze inaczej na wsi. Tak mniej więcej przedstawiała się reszta w miastach:

Burżuazja = Finansiera + Inteligencja
W skład Finansiery wchodzili ludzie, którzy wzbogacili się na większych obrotach pieniężnych, handlu z koloniami, właściciele fabryk, hut, wielkich i dobrze prosperujących manufaktur. Natomiast do inteligencji zaliczali się malarze, rzeźbiarze, dziennikarze, publicyści, pisarze, literaci, naukowcy. Nieraz grupa ta była mylona z arystokracją, co jest znacznym błędem, gdyż do arystokracji należeli ludzie, którzy urodzili się w bogatej rodzinie szlacheckiej i spełniali w/w warunki.

Drobnomieszczaństwo = kupcy + rzemieślnicy
Należy tutaj dodać, ze pod nazwą "rzemieślników" w XVIII wieku uważano ludzi, którzy wyrabiali niezbędne produkty życia codziennego, czyli przede wszystkim: piekarzy, murarzy, szewców, cukiernicy, krawców, etc.

Proletariat - była to głównie najtańsza siła robocza ówczesnej Francji oraz tzw. biedota miejska nazywana w późniejszych czasach lumpem albo lumpproletariatem.

Na wsiach mieszkało najwięcej przedstawicieli stanu trzeciego (blisko 20 mln ludzi). Większość panów feudalnych oczynszowała swoich poddanych, co szczególnie niekorzystnie odbiło się na tych pracujących na ziemiach górzystych bądź mało urodzajnych. Ta trudna sytuacja spowodowała wiele buntów przeciwko władzy królewskiej i burżuazji, która egzekwowała swoje prawa brutalniej od szlachty. Na ogół nie występowano bezpośrednio przeciwko swojemu seniorowi, gdyż często łączyła go z chłopem więzi tradycyjne lub patriarchalne. Podział wewnętrzny chłopstwa:

Chłopi wolni - ci, którzy posiadali własne ziemie.

Chłopi folwarczni - najbardziej liczna i najbogatsza grupa chłopska pracującą w wielkich posiadłościach ziemskich.

Biedne chłopstwo - stanowili żebracy oraz chłopi zatrudniani tylko na pewien okres czasu do najgorszych prac, głownie sezonowych.